Kunst Hotel

In het eeuwenoude hart van maastricht

Eigenlijk waren Monique Bisscheroux (49) en James Mullenders (62) op zoek naar een geschikte locatie in Frankrijk om een Chambres d’Hôtes te beginnen. Totdat vrienden wezen op Hotel Galerie DIS dat in de stille verkoop stond. Met een achtergrond in de kunstwereld en de wens om een gastenverblijf te beginnen, was een plus een, twee. En dat in een buurt die het Quartier Latin van Maastricht wordt genoemd. “We dachten er één dag over na en besloten toen, nu bijna vier jaar geleden, er voor te gaan. Bezoekers aan het Jekerkwartier komen voor de cultuur en wanen zich hier in Frankrijk door de monumentale panden, de middeleeuwse bestrating, de vele galeries en het sfeervolle terras van stadscafé Lure hier aan de overzijde.”

Welke kunst trekt jullie aandacht? “Kunst dient in eerste instantie te prikkelen. Waarom zou je ernaar kijken als het lauw is? In de galerie tonen we hedendaagse werken van nog in leven zijnde kunstenaars met een academische achtergrond. Dit laatste is belangrijk omdat we als een van de weinige galeries bij de Mondriaan Stichting zijn aangesloten. Deze organisatie probeert de hedendaagse kunst te stimuleren, onder meer  met de renteloze leningen van de Kunstkoopregeling. Kunstliefhebbers met een kleine portemonnee kunnen daardoor toch een mooi schilderij, beeld of ander object bemachtigen.”

Hebben jullie een voorkeur voor een bepaalde discipline? “We richten ons op verschillende kunstvormen uit binnen- en buitenland. Naast onze vaste stal kunstenaars schuwen we het experimentele niet. Het is ook niet zo dat we op elke tentoonstelling moeten verkopen. De galerie is een onderdeel van het geheel. Soms nodigen we veelbelovende studenten uit van de academie of onlangs afgestudeerden, om ze hun eigen expositie te geven. Gemene deler in het werk is dat het niet te glad, afstandelijk of statisch moet zijn. Daarom kiezen we bijvoorbeeld voor Bernard Heesen omdat zijn barokke glaswerk gevoeligheid uitstraalt. En voor het doorleefde brons van Loek Hambeukers, waarbij je het idee hebt dat het tweeduizend jaar in de grond heeft gelegen.”

Hoe vaak wisselt het werk? “Zeven keer per jaar. Alleen de kasten van Patrick Schols stellen we permanent tentoon. Zijn driedimensionale objecten zijn niet allen functioneel, maar tonen dat een kast ook kunst kan zijn. Ze zijn van alle tijden. Tijdens de Tefaf logeerde hier een een Zuid-Afrikaanse galeriehouder, die elke ochtend opnieuw naar de kasten ging kijken. Hij kocht er uiteindelijk twee. Naast Schols exposeert hier altijd één ander kunstenaar. Nu hangen bijvoorbeeld schilderijen van Wim Claessen boven de kasten. De steriliteit die zo vaak heerst in een galerie, is direct een stuk minder. Het zijn twee kunstenaars die elkaar versterken.”

Is er kruisbestuiving tussen hotel en galerie? ” Uiteraard zijn alle zeven hotelkamers voorzien van kunstwerken. In de eetkamer, die zich in de voormalige kapel bevindt, zouden we niet meer kunnen zonder de siliconen lichtsculpturen van Jürgen Reichert. Geregeld wordt zo’n lichtwezen, zoals hij ze zelf noemt, gekocht door een gast. Mensen die op reis zijn nemen graag iets mee dat makkelijk in een koffer past. Juist daarom hebben we ook kleiner werk, zoals de poëtische kunst van Hans van der Weijden, die een soort nieuwe relikwieën maakt. Langzamerhand zien we steeds vaker gasten terug die zich verheugen op een nieuwe expositie.”